[FB] Piosenka na niedzielę

Idziemy mostem, grupa przyjaciół, jakieś koleżanki też. Trasa Łazienkowska. W ogóle grupa jest większa, rozciągnięta na moście, podzielona, dobrani wszyscy jak na WOSie, znajomi, rodzina najbliższa, dziadkowie.

Wychodzę gdzieś przed przyjaciół w niepysznym humorze, a kiedy jednak na nich czekam, okazuje się, że mają konkurs, albo któraś z dziewczyn musi szybko dostać się na przystanek za mostem. Więc wskakuje jednemu kumplowi na plecy i on biegnie, a ona wygląda jak na szybkim motocyklu, jak Megan Fox, eksponując zgrabne wiecie co. No to humor mi się poprawia, zaczynam ich gonić, przybijam piątkę z bratem po drodze, krzyczymy, że życie jest piękne, tamci gdzieś giną, może na przystanku, a my zaraz za mostem dostajemy ulotki.

Ulotki każą wejść do knajpy, to chyba nie jest knajpa przy Saskiej czy Francuskiej, ale taki styl, siadamy i czekamy. Ulotka jest o pracy, jest tam coś o dystrybucji dóbr, ale słowo jest zupełnie inne, ulotka jest pastelowa, zachęcająca, jak z któregoś kościoła USA. Czekamy w tej knajpie na kobietę, od której dostaliśmy ulotkę, taka tęższa pięćdziesiątka, nie zamawiamy nic, drożyzna. Kiedy przychodzi, pyta, czy zamawialiśmy - Nie, nie wiem ile posiedzimy -  odpowiadam sceptycznie.

Zamawia nam mleko, coś komentuje przy sąsiednim stoliku, wraca do nas i mówi, że z nami to się może spotkać o siedemnastej. Jak ojca w domu nie będzie.

Jest jedenasta rano, w ogóle nie podoba mi się ulotka, odmawiam.

- Nie, nie przyjdziemy. Powiedziała pani, jakie dobra - zatrzymuję się, patrzę na to słowo na ulotce, które nie jest dystrybucją - będziemy rozprowadzać? I pani nie ma dwadzieścia lat, żeby się ojca w domu obawiać?

Ludzie w lokalu patrzą zdezorientowani, oni chyba wszyscy przyszli dla tej ulotki, ale dopiero teraz widzą, że coś nie pasuje. Kobieta patrzy i nic nie mówi, smuci się trochę, ale takim smutkiem cwaniaków.

- W tej sytuacji dzięki za mleko, ale już wychodzimy, już nie wypiję.

I wychodzimy, świat wciąż jest piękny, intonuję - LIFE! - brat podejmuje - NANANANANA! LIFE IS LIFE! BLABLABLABLABLABLA! LIFE! - ryczymy, przybijamy piątki, biegniemy przez Pragę.

Obudziłem się waląc głową w ścianę. Dzień dobry.

[FB] Samurajskie siekiery w rytmie Joy Division

Śnił mi się wrześniowy koncert MKL i Maków, który po kilku chwilach przeniósł się na podwórko przed lokalem i zamienił w performance sportowo taneczny z piłkami i publicznością. Przybiłem piątkę ze Zmywakiem, usiadłem na trawce oglądać, Jacek komentował wydarzenia, między innymi uznał, że Maciej, biegający za piłką, świetnie wpasował się w klimat imprezy w tej kiecce. Takiej zwiewnej, ale miał do niej wielkie, grube, czerwone rękawice, a do tego oczywiście, jak zwykle na ich koncertach, miał frajdę. I ja też miałem kieckę, ale jednak nie wyglądałem tak okazale.

Nad ranem, na pewno przed szóstą trzydzieści jeszcze, miasto było puste, jak filmowy Nowy Jork i tym razem czarno białe. Maki grały nowe piosenki na skrzyżowaniu przy CePeLku, trochę takie protest songi w rytmie Joy Division. Kilka osób chodziło wokół po pasach i robiło notatki z tekstów, wtajemniczeni, chyba wiedzieli, że to sen.

Noc kończę z kobietą. Walczymy na siekiery. Ale po samurajsku tylko jeden cios się liczy. Siekiera wchodzi jej w głowę jak w holograficzną projekcję, nie da się napisać o uroku trzaskającego arbuza. Mam takie wrażenie, że powinna się tam pojawić krew, ale jest tylko cieniutka linia przez oko do ust, które mówią - Daj mi jeszcze trochę wody, zanim się rozpadnę.

Hop do przodu, bęc

W Take My Head, w tej żałosnej melodii, za każdym razem słyszę Final Fantasy VII. Nie wiem, który motyw, może main theme, jednak jest zupełnie inny, ale na skojarzenie nic nie poradzę. Pewnie Uematsu miał podobne instrumentarium kiedyś, przecież wtedy nie było mptrójek, zresztą siódmy Final to była gra na trzy cedeki, nie było szans na orkiestrową ścieżkę dźwiękową nawet w mp3.

Bardzo dobrze, że nie goniłem porannego kolarza dalej, tak skutecznie zabrałem się za jeżdżenie, że dojechałem lewą kostkę, chyba mogę powiedzieć, że epicko, skoro rozchodzi się o okolice ścięgna Achillesa. Rozchodzi się, mam nadzieję, jeździć też mogę, ale raczej nie z rana do pracy, po pracy na spokojnie, wreszcie to ja będę zawalidrogą. Albo i nie, mogę się przecież obrazić na rower.

Dentysta mnie nie znieczulał, to pani jest, chyba dobrze mi życzy, bo dzwoniła specjalnie do koleżanki z chorej kasy, żeby mnie jutro przyjęła z rana i w ogóle mam proces zepsuć i pominąć recepcję. Hasło torbiel kiedyś mroziło krew w żyłach, dziś to już aha, no ale dziś chodzi o mnie i nie ma związku z, dajmy na to, drogami rodnymi. Czyli tak, muszę znów tak piekielnie rano wstać, nie wypada do enefzetu wbijać dojechanym, jakie szczęście, że nie będę tam rowerował jutro, bo załatwiłem to (się) dzisiaj. Co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj, chyba pierwszy raz mi się udało.

Leniwe tempo powrotu zainspirowało przejazd ulubioną serwisówką pkp, ten kawałek od Ronda Starzyńskiego do Żerania, trochę jeszcze było za wcześnie, kolory świata nie zachwycały, nie łupały melancholią i nieskończonym smutkiem. W ramach rekompensaty zobaczyłem tira na postoju, kierowca na rozłożonym stołeczku, grill wyciągnięty, coś tam sobie przekładał. Nie mogę sobie przypominać takich rzeczy, aż mi ślinka cieknie, przaśny, wakacyjny klimat, a ja urlop za dwa tygodnie dopiero. Czytam ostatnio W drodze, jeszcze wtedy nie robili w zakamarkach postojów na grilla, a w każdym razie nie w towarzystwie autostopowiczów, albo nie do połowy książki. Skręciłem na odremontowany wiadukt, niestety lepiej mi się teraz wchodzi po schodach z rowerem niż ciśnie na pedały. Zajechałem do (panika, nowa ksywka... uff) Majtana, no bo dzwonił dzisiaj, kiedy ja w fotelu. Wpuścił, ale mówi, że nie dzwonił - no bo szefowa przypadkowo wzięła dziś mój telefon, może coś wcisnęła. I tak jeszcze muszę ojcu wytłumaczyć, co to za obca kobieta odbierała.

Pomarudził na lokatorów i może wreszcie pozbyłem się złej karmy, bo wystrzelałem jednego z ucha, że planuje imprezę w weekend - dostałem zaproszenie. W życiu bym nie wpadł, że opiekun lokalu zaproszony nie jest i nie ma pojęcia. No bo on śmiga w sobotę na jakieś wesele, o tym ja nie miałem pojęcia. Można komuś zepsuć misternie pleciony plan? Polecam się na przyszłość.

Piękna pszczoła

Znów mnie wywiało, miałem gdzieś rozpoczęty nowy post, to jest rozpoczety w sensie tytułu, miało być I Kant understand, nadciśnienie - o kaleczeniu obcych języków i wycieczce do Lasek, gdzie moim bohaterem został Michał. Wprawdzie po drodze dwukrotnie niemal skręciłem kostkę, ale oznakowanie zapadniętego chodnika z pewnością przydało się nawet po moim wyjściu.

Mógł być też tytuł Staying in, w kontrze do poprzedniego tytułu, chyba czasem widziałem jakiś sens w rozmawianiu ze sobą tytułami postów, teraz będzie o to sporo trudniej, bo poprzednią zawartość przerzuciłem w inne miejsce. Takie tam archiwum. Jednak jeszcze nie dotarłem do wariantu pantonieja.blogspot.com. Ale może powinienem sobie zająć adres?

Mam dzisiaj szalony dzień, ja wiem, że dopiero południe, ale mój dzień zaczął się dziś chwilę po szóstej, czyli trochę już trwa. Bujałem się wczoraj na rowerze, wcześniej ze dwa tygodnie wstecz i ogólnie tak to od dwóch lat wygląda. Były kiedyś takie lata, że w trakcie jednego wypadu przejeżdżało się przez dwie burze, raczej nie były opisywane, może w jakichś komentarzach, dzień w dzień tak. Wczoraj wyszło tak, że dzwoniłem do Ba i He (może zmieniać ksywki po resecie?), Bahenej i Hebyla, bo mam im oddać pojemniki, w których kiedyś wyniosłem słodkości. Już je oddawałem po drodze, okazało się, że to inne pojemniki. Wreszcie znalazłem dobre, ale oni dopiero mieli wrócić późnym wieczorem, więc na rower ze mną też nie. Trudno, zobaczymy się później. Ostatnio nawala mi licznik, rejestruje może połowę trasy, prędkości nie pokazuje, zwlekam z kupnem nowego, to ściągnąłem na telefon szpiega od położenia. Ostatecznie też pokazuje średnią prędkość i nie muszę ślęczeć nad mapkami, ale jednak wiedzieć ile cisnę by się przydało, to motywuje jakoś. Na szczęście w ramach szalonego poranka znalazł się jakiś typ w obcisłym trykocie, wąskie kółeczka, minął mnie, kiedy wyjeżdżałem spod Grota, to wymyśliłem podczepić się i nie puszczać do Gdańskiego przynajmniej. Uff, skręcił, jeszcze by mi strzeliło do głowy dalej tak, śmierć.

Nie rozumiem, co się stało z dzisiejszym porankiem, na ogół wstaję ze dwie i pół godziny później, a dziś nawet śniadanie przecież, serek wiejski. Tak u mnie wygląda szaleństwo, gdybym miał nawroty choroby, ogarnę jakieś kanapki z czekoladą na poranki, do pracy dowlokłem się ledwo co. A kiedyś bez śniadań jeździłem.

Szpieg od położenia pięknie rysuje trasę, jechałem Północnym, rowerowo to drugi raz, za pierwszym jezdnią, bo zjeżdżałem do Marymonckiej. Nie wiem, czy da się zjechać do Wybrzerza Gdyńskiego rowerem, podejrzewam tam jakieś barierki-szmerki, więc tym razem śmigałem tą dramatycznie wąską kładką przy jezdni. Nie oswoiłem jeszcze krawędzi, w drugą stronę drałowałem raz z buta, publiczność na fejsie doceniła, tym razem wcale nie było lepiej, na ładnie narysowanej mapie widać, że jadę tam dziesięć-dwanaście na godzinę, na szczęście GPS nie jest na tyle dokładny, żeby było widać, jak trzęsą mi się ręce.

I jeszcze muszę tym rowerem wrócić dziś, przecież spałem ledwie pięć godzin, przecież mam dentystę, przecież bez znieczulenia nie dam rady, przecież ono mnie ostatecznie uśpi, jak po tym wsiąść na rower? To w ogóle dozwolone? Sprawdzę, dam znać. Hebyla kazała dbać o siebie, to wszystko ich wina jest, że wpuścili mnie na herbatę późno i nie wyganiali wcale, dopiero o północy padło pytanie, czy ja przypadkiem nie pracuję dziś. No tak. Bahnej mówi - No co, ja przecież też. Jak dobrze pamiętam, to on codziennie śmiga do pracy rowerem, mistrz, kiedyś codziennie śmigał do szkoły. Sprawdzał, czy mi licznik styka, niestety styka, gdzie indziej przyczyna.

Kombinują tam, żeby podnająć pokój, trochę się boję, że przez to nie będziemy już leżeć na podłodze i puszczać kawałków, w początkach odwyku od bloga okazało się, że na samej podłodze brzmienie nie jest najlepsze, ale leżało się przednio. Akurat wtedy przypomniałem sobie o Archive, okazało się, że jednej z dostanych (tj. dostałem kiedyś od kumpla pliki, nie myślcie sobie, że mam w domu jakieś płyty, płyt nie słucham już) płyt w ogóle nie słuchałem jeszcze, sami wykonawcy najmniej ją teraz lubią, nie zgadzamy się więc.

I ciągle nie kupiłem słuchawek. KSC75 wciąż za siedem dych, chyba nie chce mi się szukać innych, ale chyba głupio mi znów kupić te same, ledwie wytrzymują rok, sprawdzałem przynajmniej trzy razy już.

[FB] To jeszcze długo przed Igą (tytuł z przyszłości!)

 Rozmawiałem o jutrzejszym tenisie, więc chciałem sprawdzić, jak poszedł dzisiejszy. Dowiedziałem się, że Marquez nie pamięta - czyli że on teraz zawsze już będzie w deszczu maleńkich żółtych kwiatów? Wyciągnąłem teatralną płachtę papieru i kiedy dotarłem do cyrkowo-lalkowego z Rosji, kierowca zaczął po rosyjsku mówić przez telefon. No i co? No i nic, dobranoc, mam w czubie taki ból, jakby coś się chciało ulotnić, ale nie mogło. Uszami niestety też nie. Na osiedlu rozchwiany żulik, ustępuje chodnika, sprytnie trzeźwieje na moment, mam pustą kieszeń, zawsze mówię - Powodzenia. Zaraz obok boiska ktoś puszcza lampion, czego mógłbym spodziewać się na premierach bardzo be teledysków, pod klatką to jednak pewne zaskoczenie. Nie czekałem startu.

[FB] Tak było po meczu euro

Błąd Gnuśnego polegał na naiwnym założeniu, że z tramwaju kończącego kurs w Zajezdni Żoliborz przesiądzie się w autobus na Białołękę. Tymczasem autobus z Młocin nie bardzo był w stanie otworzyć drzwi dla Gnuśnego. Więc Gnuśny idzie mostem - z szalikiem na szyi i lękiem wysokości pod pachą. Do przodu Gnuśny!

Gnuśny ze wstydem przyznaje, że po piętnastu metrach zawrócił. Oczewidno nadał zdarzeniu zupełnie niepotrzebnego dramatyzmu - bo autobusy kursują do drugiej dziś. Ale Gnuśny czeka tylko raz. A i to z trudem. Wyszorował dłonią niemal całą barierkę, Gnuśny i pustota, oczywiście poza pędzącymi z lewej potworami, wierzgającymi, warczącymi, spychającymi w przepaść samym świstem. Ale Gnuśny Czarna Dłoń żyje, całkiem mocno to dla odmiany czuje i kontynuuje marsz ku domowi, chłonąc trochę - życie. Z braku lepszego hasła zakrzyknijmy - Bocian, bocian! Taka to radość.

Coming out

Śpiewam. Bardziej na głos i mniej na głos, ale jednak. We wtorek podśpiewywałem w domu przez cały wieczór - pierwsze prawo samotności, tańce i swawole, na które nikt by sobie w towarzystwie nie pozwolił. Może i ktoś z domowników był w dalszym zakątku mieszkania, no ale ja miałem swój kawałek podłogi i żałosne popiskiwania z głośniczka laptopa, odległość była bezpieczna. Zresztą śpiewałem już kilka dni wcześniej - na pewno w niedzielę, zaprosili mnie Bazyl z Herbacianą, chwaliłem się, że kupię płytę, no bo wreszcie będzie, czekam od jesieni. A jaką? Dni Mrozów, Makiego i Chłopaków. To Ci z Hydrozagadki? Jaskółeczki? Tak właśnie. To ja też chcę!

A no to słuchajcie, jest w internecie do słuchania już, słuchajmy.

Przy tej okazji przypominają mi się różne rzeczy, niekoniecznie wtedy, choć wtedy też, od wtedy. Bazyl przypomniał mi, że właściwie przestałem ostatnio słuchać piosenek. Pewnie kiedy umarły słuchawki, albo kiedy umarł T10, już obiecałem kupić nowe. Jemu się bardzo podoba fragment o plakatach, Pistolety i Róże i Żelazne Dziewice, nie pamiętam, żeby kiedyś miał plakaty, ale na pewno wciąż lubi patatajki. Mnie się tak bardzo podoba chyba głównie dlatego, że nigdy nie byłem takim chłopakiem, o jakich się w tych piosenkach śpiewa, ale jeśli miałbym być jakimś innym niż byłem, to właśnie takim. To na szczęście nie ma sensu, nie szkodzi, że się ze wszystkim spóźniałem, albo że nic nie ogarniałem. Bazyl nawet próbował dzielić się ze mną muzyką, przyjmijmy, że za małolata, nie będę pisał dokładnie, bo przecież wstyd, ale np. - puścił mi z kasety Nightwisha. No okej, gra jakaś gitara, wtem - śpiewa Tarja! Ja się śmieję, pierwszy raz coś takiego słyszę, operowy metal. Nie żebym kiedykolwiek znał jakikolwiek metal. Kilka miesięcy później już mi nie przeszkadzało, byłem po pierwszym konwencie, NW słuchał Pogański-Bożek-Pogromca-Dinozaurów, słuchali ludzie z forum, zasymilowałem i po kolejnych kilku miesiącach słuchałem tych wszystkich zespołów z paniami na wokalu, które wyskoczyły nam z Bazylem przypadkiem w propozycjach na YT. Namiętnie, z czcią i uwielbieniem, nawet dorobiłem się czarnego swetra, choć na konwent przyjechałem w najlepszych spodniach mojego życia, z odpinanymi nogawkami, ale odpinanymi pod kolanami, w sumie były trochę dresowe, dopiero na forum "wyjaśnili" mi, jakie to było faux pas. Ja niewinny jak nieobsrana łąka, pewnie dlatego bardziej od NW poszedłem w stronę ********, ************** i ********** niż, powiedzmy, nie wiem, czegokolwiek z growlem. Therion?

Więc u Bazyla okazało się, że lubimy teraz kompletnie inne rzeczy i ciężko nam przetrzymać utwór zapuszczony przez drugą stronę. Mnie było trudniej, bo przecież się nie interesuję, on ma jakieś nowe rzeczy, ale nie powtórzę nazw. Ewa Braun, płyta jest w napędzie w pracy, mówię, szpanuję, że odwrócony noise, muzyka drogi - to jeszcze było na pograniczu zainteresowań, przesłuchane. Jemu podoba się nowa Coma, przeciwnie do wcześniejszej, koncepcyjnej, ja mówię, że Rogucki śpiewa w takich rejestrach, że rozumiem co drugie słowo i nie kupuję wesołych piosenek od nich. Okej, to puszczę ci smutną - też jej nie kupuję, bo przecież dla mnie smutne to jest Portishead. Przychodzi Herbaciana - Ojejku, brzmi jakby się miała popłakać zaraz. Ale ja też Wam puszczę piosenkę, ulubioną. I wskakuje Barry White. Mam po tym wieczorze melancholię i jeszcze nie mam nieskończonego smutku. Nie uczę się niczego nowego, ale przynajmniej przypominam sobie, że można się nowych rzeczy uczyć.

Oczywiście najbardziej pewnie jara mnie napomknienie Bazyla, że może bym mu tego Morrowinda przyniósł, przygotowuję paczkę z dodatkami, patchami i modami, a kiedy źle się wgrywa na serwer i pada decyzja o użyciu dysku - duch zwycięża materię. Na wszelki wypadek zgrywam pliki dwa razy. Bazyl instaluje z komunikatem - sic! - Katastrofalny błąd! Walczymy z tym przez chwilę, po czym okazuje się, że druga kopia plików nie ma tego problemu.

Kiedy lata wstecz zacięliśmy się wysoko w windzie, to będzie kilka metrów w górę, 9/10, jak się okazało po wyciągnięciu, poza żartami o zerwanej kabinie mówiliśmy o Morro, ja początkujący, wydawało mi się, że KP 70 to dużo, szybko wyprowadzono mnie z błędu. Bazyl czekał, aż nas ktoś z tej windy wyciągnie i zupełnie bez związku, po prostu gdzieś z tamtego czasu, najładniejsze co mi się o nim przypomniało to dwudziesty siódmy czerwca zero pięć, kiedy odbieraliśmy żałosne miejscami wyniki (nowych, więc żałosne po trzykroć) matur. Przecież nawet wiem, która to mniej więcej była godzina, bo dyrektorka mnie ochrzaniała, że jestem po czasie pracy sekretariatu, czyli po piętnastej. Pamiętam ważne czasy, dokładnie siedem lat temu to była długa przerwa, w pół drogi między jedenastą a dwunastą, a z wynikami jechaliśmy Ikarusem w pół drogi między trzecią a czwartą i w pół drogi między dwoma mostami na Jagiellońskiej świat był tak bezbrzeżną możliwością, że usiedliśmy na schodach (tego się nie da zrobić w tych wszystkich neoplanach) i wznieśliśmy toast butelkami soku marchwiowego.

Ale to wciąż nie to, o czym miałem napisać. Otóż miałem napisać, może nawet zacytować najdonioślejsze osiągnięcie literackie, piątkowe opowiadanie z lat jeszcze wcześniejszych, niż usłyszałem Tarję, czyli zanim w ogóle wiedziałem, że ktokolwiek może się poważnie interesować muzyką. Przynajmniej wiedziałem, że można się poważnie interesować PlayStation. Z braku źródła zreferuję krótko, ale jestem prawie pewien, że mam je w którejś szafie.

Opowiadanie jest o wakacyjnej, rodzinnej przygodzie. Nie ma w nim krwi, ale jest pot, nawet chyba są łzy. Rodzina przyjeżdża do górskiego miasteczka i wyrusza na podbój szczytu. W drodze natyka się na przeszkody, jak podejście łagodne i podejście coraz mniej łagodne, lęk wysokości i wreszcie - deszcz. Ten ostatni zawraca rodzinę spod samego szczytu, kiedy podejście w ogóle już nie jest łagodne, a najmłodsi bywają paraliżowani widokami. Tego samego dnia rodzina odjeżdża, tu jestem prawie pewien, że cytuję, gdyż było to clue całego opowiadania, które aż do ostatniego zdania mogło się rozgrywać gdziekolwiek: - A nad nimi wznosił się stary rycerz zaklęty w kamieniu - Giewont.

Ba dum tss.

I koniecznie chciałem się przyznać, że zarówno na podejściu łagodnym, jak i łagodnym coraz mniej, słuchałem z walkmana Vengaboys, choć starałem się zapętlać nie Ibizę, ale raczej któryś z takich. Jako muzykę drogi, można rzec. Poszukam kiedyś jeszcze, jak były skomponowane ich kasety, mam wrażenie, że kawałek zaczynał którąś stronę, albo kończył, ostatnia godzina na YT nie pozwoliła mi go jednoznacznie zidentyfikować.

ba dum tss tss tss tss tss tss tss tss tss tss

1. Reakcja! (żeby nie za daleko)*

Nie mam pojęcia, dlaczego Kosmos Kosmos nazywa się właśnie tak, to może być cytat z czegokolwiek, a może być po prostu, a może jeszcze zostanie kiedyś cytatem. Na razie wtajemniczono mnie, że jest hipsterski, ale również wyjaśniono, że podczas mojej bytności hipsterów w okolicy nie było, więc pewnie powinienem sądzić po wystroju - kolorowych żarówkach i kosmicznych mackach. Specjalnie pytałem, czy w tym roku w ogóle jeszcze się o hipsterstwie mówi, dla mnie to nie są rzeczy oczywiste, ale podobno się mówi, więc ja też.

Do tego kosmosu^2 przyjechało 19 wiosen, zrobili spotkanie Kosmopolitanii, czyli że nie tylko koncert, ale też jakiś panel dyskusyjny, tak to wygląda w opisie zawsze, że będą dyskutowane dzieła i idee, jako stały niebywalec wydarzeń kulturalnych miałem o tym przesadne wyobrażenie, sprowadziło się do wywiadu z PDW, przy którym nie było słychać pytań. I wtedy znów przerwa, kiepski czas, bo poszedłem sam, jak zwykle na czas, czyli jak zwykle za wcześnie, czyli czułem się kiepsko, ale o tym dalej, przewińmy do wyjścia Street City Nomads, piszą, że acid electro i prosty punk, pewnie im się to zmieniło od początków działalności, na koncercie jednak przeważało pulsownie i tss, tss, mniej było kawałków jak Pojebane społeczeństwo, a więcej jak ten o lesie. Bardzo często mam tak, że zespoły bardziej podobają mi się koncertowo niż studyjnie, to też jest taki przypadek. W każdym razie wokale wypadają fajniej w niezbyt ciemnej (bo im światła nie zgasili przez pół koncertu) piwnicy.

Wiosny wyszły na scenę późno, o jedenastej dopiero (a ja muszę ściągnąć jedenaście z linka), więc stałem tam już w bardzo rozziewanym stanie. W ogóle byłem w kiepskim stanie, na szczęście tego wieczora nie męczył mnie katar, ale zmęczyła mnie praca, jak zwykle muszę napisać, że sam siebie zmęczyłem, ale cóż - coś tak w robocie (koncertowo!) zjebałem, w pracy, czyli to pewnie znaczy, że grono zainteresowanych osób jest szerokie, do tego pewnie zorientują się wcześniej, niż ja sam - tak było. W poniedziałek dopiero zapadną jakieś wyroki. Może przesadzam, z jednej strony honest mistake, a z drugiej będę rozmawiał z szefem, przy którym nie zdystansuję się językiem obcym. No i chodzi o to, że idąc na koncert czułem się obco, czekając na koncert czułem się jeszcze gorzej, w trakcie koncertu, który w tle miał planetę z pierścieniami, poczułem się odwrotnie niż z Tobą, Tobą, i Tobą, mogli sobie ludzie szaleć, mogła mi jedna (nie) taka (jak bym chciał) nachalnie wchodzić w kadr (co i tak jest ubzdurane), ale ja już byłem w trybie nie dotykaj mnie, i tak nie da się. Jesteśmy kosmosami i dzielą nas kosmosy. Inne rzeczy ubzdurane. Zero kontaktu. Kiedy później rozmawialiśmy o tekstach, nie potrafiłem tego powtórzyć, choć niby miałem jakieś refreny znać - nareszcie sam do końca.

I to się nie zmieniło od poprzedniego razu, przy premierze Pożegnania ze światem Marcin mówił, że żegnają się również z dotychczasową twórczością, ale nawet jeśli Tryp i 11 brzmią inaczej, albo Wiosny mniej delikatnie szarpią strunę, to wciąż chodzi o wejście w czarne, oślizgłe miejsce, napisałbym cuchnące, ale mam katar, więc do mnie samego to mniej przemawia i nie jest to konkurs epitetów, i o wyjście z niego trochę innym, naprzeciw cudzym kosmosom. I starać się mniej szorstko.

2. Przed koncertem uratował mnie telefon

Dziennik pokładowy, 17.02.2012, 20:31 - 21:40.
- O godzinę za wcześnie kosmos kosmos.
- Dobre są te fantazyjne kształty na ścianach - jakaś namiastka zajęcia.
- Wcale nie siedzi mi się tu łatwiej, kiedy schodzi się coraz więcej ludzi.
- No to super. Po pierwsze primo - skończył mi się sok. Po drugie primo - obok się jakaś para usadawia.
- Posiedzisz - nauczysz się mieć Angry Birds na telefonie. Albo chodzić na koncerty o godzinę później.
- Ciężko na piersi - panika.
- Zaczynam słyszeć jakieś bębny, to pewnie jeszcze chwilę, bo resztę nagłaśniali kiedy przyszedłem.
- Uchachana ekipa z łodzi - Widzew! Jebać Legię!
- Tłumione w ustach ziewnięcia.
- Nie wszystkie stłumione.
- Po wywiadzie z PDW. Kibel. Umiarkowanie czysty. Można by przeczekać?
- Typ niesie trzy browary, chwila refleksji, czy mnie nie zawadzi, ale jednak to fachowiec.
- Długa przerwa. Albo ja stoję w zbyt eksponowanym miejscu, dostaje sumę wszystkich minut. Chyba właśnie wszedł k.

3. Po koncercie nie poszliśmy do Planu C

A zanim gdziekolwiek poszliśmy, postaliśmy trochę na zimnie i miałem okazję wytłumaczyć, dlaczego po takim koncercie czuję się lepiej niż przed, czyli mniej więcej to, co napisałem na początku. Miałem okazję uścisnąć Marcinowi dłoń, kiedy zbierali się do samochodów, zaraz mieli jechać do Łodzi. Oswoiłem się z towarzystwem, znalazłem jakieś styczne orbity do rozmowy, anarchiści snuli plany, w Planie B zapytali mnie, co sądzę o miejscu, to znów kwestia hipsterstwa, bo anarchiści hipsterscy nie są, może trochę przesadzają, bo kiedy powiedziałem mu, że ma fajną koszulkę, taką z wiosnami, to się ucieszył i mówił, że ma bandamę na szyi, żeby druga koszulka spod spodu nie wystawała, choć okej, na co dzień też ją nosi. Odpowiedziałem, że ciężko mi się wypowiadać o miejscu, w którym spędziłem raptem dziesięć minut, fakt, pierwsze wrażenie było fatalne, ale wcale nie przez mniej anarchistycznych ludzi ubranych ładniej niż ja, tylko przez ten sufit nad schodami, który sprawiał wrażenie atakujące nawet kogoś mojego nieokazałego wzrostu.

Porozmawiałem z filmoznawczynią, nie wiadomo skąd wziął mi się w tej rozmowie Hesse (bo na pewno nie padło tam dosłownie tylko dla obłąkanych, co innego mi się skojarzyło), do tego obiecałem obejrzeć reżyserską wersję Blade Runnera, i uciekłem po trzeciej dopiero, głównie przez wzgląd na sobotnią misję, chyba też mogę napisać, że kosmiczną, bo wpuszczałem dzieciaki do CNK.

Dla równowagi od tej całej kultury całe sobotnie popołudnie spędziłem oglądając hollywoodzkich X-Menów, cztery filmy, tylko Wolverine'a nie udało się nigdzie dorwać.

*Na wypadek cytowania.

Poprasówka, prawie jak stanowisko

Staram się z dystansu patrzeć na aktualne zawirowania wokół ACTA, przecież żadna ze stron nie uznałaby mnie niewinnym, bo już w życiu sporo się naściągałem, ale oprócz tego coś tam też kupiłem, na ogół pewnie nabijając kabzę jakiemuś korpo potworowi czy czemuś takiemu. Czytam wypowiedzi, Żakowski stara się odrabiać punkty u internautów (dobrze kojarzę, że gdzieś tam stracił? ja zapomniałem, ale internet na pewno pamięta), WO jedzie Żakowskiego, a dalej to już zupełnie bez nazwisk, w sumie dobrze, bo w internecie przecież się to dzieje, ja nawet (nielegalnie!) nie mam teraz nazwiska na fejsie, choć gdzieś tam ma je zapisane na pewno. I dopiero wczoraj pomyślałem, coś chyba niewesołego to jest, co trudno będzie z poniższych notatek (nie zobaczycie ich) złożyć w logiczną całość, tym bardziej, że, jak to w internecie, wciąż dochodzą nowe wątki, chociażby dziś tematycznym manifestem dzieli się Czerski, uwzględniony w planie i bez tego, a teraz muszę przez niego zapobiegawczo powiedzieć, że wydawało mi się, że kolejne generacje nic istniały tylko na papierze już wczoraj. W końcu miałem się tym pochwalić.

Planowe notki blogowe, tfu, to chyba te najgorsze.

Zacznijmy od fejsa, na którym dla odmiany od kolejnych demotywatorów i kwejków, prawdziwą furorę robił ostatnio pudelek. Też ważna strona, kiedy prawie cztery i pół roku temu zaczynaliśmy pracę, była w zespole osoba odpowiedzialna za pudelkową prasówkę, oraz osoba, która przechwytywała wszystkie informacje o Kim z rodziny, do pewnego momentu, prawniczej. Ów pudel również zajął stanowisko, wyszło mu to lepiej niż choćby Palikotowi, wiecie, że ja normalnie z pudelka nie wrzucam, ale teraz wrzucę, a kiedy teksty z pudla namiętnie zaczyna przeklejać intelektualna przyszłość narodu, po równo studenci kulturoznawstwa, języków i politechnik, to sygnał jest jasny - coś się dzieje. Kij w mrowisko włożył w tekście Z Pudelkiem na barykady Paweł Wroński, pudel nie pozostał dłużny, a dalej to już spirala nienawiści - kto ma z kim powiązania, kto zarabia na plikach, wasza spółka straci, blablablabla. Nie doczekałem się niestety kolejnego komentarza pudla, a szkoda, to chyba Varga domagał się w jakimś niedawnym felietonie polemik, tu miałem istne Celebrity Deathmach.

Również na fejsie toczyła się krótka dyskusja o komentarzach pod serwisami GW, tam akurat chodziło o oskarowe nominacje i powszechny antysemityzm, zamiast wypowiedzi o filmie, ale mnie wydawało się, że to ogólna przypadłość serwisów portalowych. Po komentarze na poziomie chodzi się na strony i fora tematyczne, te na onecie czy pod serwisami agory odpala się dla beki (a może jest taka strona na fejsie?). Tym bardziej zaskoczyły mnie komentarze pod wspomnianą wyżej wojną - z których większość jest po prostu uczciwym komentarzem, bez wycieczek osobistych, ludzie tłumaczą, przyklaskują pudlowi, bo przecież tak właśnie jest - większość pieniędzy na kulturę nie ma. Oczywiście pojawiają się też hasła ogólnie pozostające w cieniu złodziejstwa - patenty, tańsze zamienniki i leki, albo niejawne ustalenia - ale przecież nie o tym pisał pudel i nie o to toczy się spór. Spór toczy się o to, co od dekady powtarzają różni ludzie, ale do tej pory dyskusje się rozładowywały. Nie pamiętam tej o Generacji Nic Wandachowicza, chyba zaczynałem wtedy liceum, brak zainteresowania światem, nie wiedziałem, że coś się dzieje. Żulczyk wspominał o pokoleniu 1200 brutto (patrzyłem na wskaźniki inflacji, dziś to powinno być 1400), kiedy już liceum kończyłem, też to przegapiłem, czyli bardzo słusznie z dziennikarskich zapędów nic nie wyszło.

Ostatnio zapamiętałem hiszpańskie indignados, czytałem o umowach śmieciowych, chwilowo mnie to nie dotyczy, ale boję się. To nie jest oczywiste, jak bardzo się boję, trzeba zajrzeć we wspominane ostatnio tabelki w excelu, które przypominają, że nie chcemy się wpierdolić w kredyt na całe życie. Kosztem kultury przede wszystkim pewnie. Od lat nie słucham Głaza, że powinienem się trochę bardziej i trochę częściej bawić. Zgodziłem się być zakładnikiem tych tabelek - w końcu mam ten fart, może nie aż taki, jak Smoczy i Bazyl z mieszkaniami, ale jednak jest szansa, że nie zawsze tak będę, może ledwie przez pół życia.

Jeśli cokolwiek może mi się w tych sprawach podobać, to daty, znowu luty i znowu spada na głowę nierozumiem.

O tych pokoleniach, które Czerski usiłował liczyć - ja byłem wtedy na Jana Pawła II, kiedy palili tysiące zniczy, Wielki Elektronik nas wyciągnął. Ale nikt z nas nie szukał pojednań, nikt nie mówił o pojednaniach, może nie wiedzieliśmy, że są jakieś pojednania, w końcu ja się nie interesowałem światem, nikt z nas na to nie wpadł. Wręcz najwięcej dowiedziałem się o nich właśnie z książki Czerskiego, ale to już było rok później. Zanotowałem wczoraj - media same to wymyślały. Chciały widzieć coś, czego nie było. A teraz znów widać, może nawet bardziej, skoro skacze spora część Europy. Fantastyczny tłum, mógłbym być częścią takiego tłumu. Kiedy Cytat z Cyganem mówią o meczach, to bardzo ważna jest oprawa. Wspólna sprawa. Wiesz, że lubię Róże Europy, nawet znalazłem się kiedyś w niezręcznej sytuacji z PDW, to chyba jedyna sytuacja z PDW, proponował wódkę w temacie, przecież ja nie piję, trochę boję się, że może mnie pamiętać. Właśnie u nich to czułem, właśnie to mi się podobało, że tam wszędzie jesteśmy my, mamy dla was kamienie, jesteśmy rock'n'rollowcami, jestem pewien, że Ty i Ty, i Ty.

Tylko wiecie, boję się. To w ogóle nie jest głębokie, mam to pod samą skórą. Może dlatego trzymam dystans. Nie wierzę Wam. Nie ufam. Podobają mi się te teksty o tworzeniu nowego, no bo tak jest, internet wywrócił świat, dlaczego godzić się na okopywanie biznesowych modeli. Pewnie dzisiaj kupię płytę Gettokosmos, pewnie nawet za trochę więcej niż wołane prosto do artystów pięć złotych. Ale nie mogę odpędzić tej myśli, że wyszliśmy na ulice, czego nie zrobiła Generacja Nic, ani inne pokolenia, o których nie przeczytałem, wcale nie za wolność naszą i waszą. Mam wrażenie, że wyszliśmy, bo zabierają nam igrzyska. To jedno, co pokolenie tysiąc dwieście brutto miało poza chlebem - megaupload i seriale, wszystkie te fantastyczne, naprawdę fantastyczne amerykańskie seriale, przy których zapomina się, jak trudno się realizować, jak trudno wierzyć w marzenia, kiedy tysiąc dwieście brutto i mieszkania budowane wcale nie tańsze - po prostu coraz mniejsze. O wiele bardziej podoba mi się manifest Czerskiego, ale jednak mam wrażenie, że wyszliśmy na ulice głównie dlatego, że w konsekwencji mogą nas odpiąć od Matrixa. Nie lubię tego.

Tak, nie mogę się zdecydować, czy wyszliście, czy wyszliśmy.

Echo cyklu zebraniowego - mój bohater Puyol

Najlepsza rzecz, jaką spotyka się na firmowych zebraniach, to ptasie mleczko. Wcześniej bywała całkiem niezła czekolada, ale nie mogłem o tym napisać, bo zebrania odbywały się nowym trybem i autentycznie nie miałem czasu na notatki. Naprawdę - ciężko mieć czas na notatki, jeśli zebranie rozpoczynam ja i wychodzę, kiedy skończę mówić. Dziś stary tryb powrócił, tryb w którym się siedzi tam przez dwie godziny, ale na szczęście częstotliwość będzie miał miesięczną, za tydzień znów ledwie chwila. Przyjmijmy, że blog korzysta na tych dłuższych zebraniach, kiedy muszę jakoś odpędzać nudę.

We wtorek odwiedzałem Smorkę i Katastrofę, już jakiś czas mieszkają razem, tak, to znak czasu, choć bardziej do myślenia dał mi ostatnio telefon od ciotki, która zapraszała na rodzinną osiemnastkę kuzyna. Jak to? Kiedy się ostatnio widzieliśmy, wprawdzie odstawał już mocno od ziemi, ale jednak wciąż był z niego dzieciak. Niespodzianka. To oczywiście przez pracę, w której może i wiele się dzieje, ale narzuca życiu bardzo jednostajny rytm. Cztery i pół roku, dni urlopowych w sam raz na podróż dookoła świata, taką staromodną. Albo wezmę duży procent do września, albo zaczną się przedawniać, nie chcemy tego przecież, no i świat można okrążyć teraz sporo szybciej niż kiedyś. A S&K chcą iść ze mną na polsko-ukraiński koncert czternastego, więc może dotrę. No ale.

Ja mam problem nawet z bliskimi podróżami, nie dotarłem w piątek na MKL, bolała mnie głowa, jakaś kumulacja na koniec spokojnego pod tym względem tygodnia, nie pomogła czekolada od Protestanki, nie pomogło półtorej godziny drzemki. Na jesieni dentysta zalecał pozbycie się ósemek, oczywiście chirurgiczne zabiegi w jamie ustnej to nie jest mój ulubiony sposób spędzania czasu, więc zwlekam, pomimo nerwowych nacisków i takich tam. Pamiętam polonistę z ostatniej klasy liceum, profesor Dudziak, ogromna rezerwa do wszystkiego, ale któregoś dnia wszedł do sali i na wstępie warknął, żeby struny nawet szarpać nie próbować, bo ósemki.

Sam warczę przede wszystkim w pracy, wiadomo, wspominałem, że mam życie-pracę, na szczęście powarkiwanie, często okraszone mało wyrafinowanymi wulgaryzmami, powiązane jest ze spotkaniami z przerw obiadowych. Te spotkania też już są niemal obowiązkowe, tak ze trzy miesiące temu warczałem na pewno trochę mniej, wtedy graliśmy w Mortal Kombat, jugglowałem za trzydzieści procent obrażeń, nie było źle. Niestety, krwawy turniej poszedł w odstawkę, kiedy w biurze pojawiła się FIFA12, a sporty drużynowe to nigdy nie była moja para kaloszy, ja z tych ostatnich wybieranych do drużyny. Więc pomimo nauczenia się triku z obrotem wokół własnej osi na piłce w biegu (a to znaczy, że kiwam się w grze wielokrotnie lepiej niż w rzeczywistości), który nawet ze trzy razy skutecznie zastosowałem, przegrywam sromotnie, jeśli nie jestem w drużynie z Motorem. Tym niemniej z niepokojem spoglądam teraz na zegar, zebranie jest na kursie kolizyjnym z meczem. Nawet z trzema.

Na pewno częściej wygrywałbym, gdyby dać mi jedenastkę złożoną z samych Puyoli, ten chłopak ratuje mi każdą sytuację, która w ogóle jest do wyratowania, raz nawet strzelił bramkę. Sam nie rozumiem tych taktyk, krycia, obrony, zabranie komukolwiek piłki jest ponad moje siły, więc zostawiam te zadania drużynie. Atak jest łatwiejszy (co nie znaczy, że łatwy), trzeba podawać tam, gdzie po drodze nie stoi żaden Brazylijczyk. Swoją drogą - przeklęty Pato. Cytat nimi gra, bo mają najwięcej gwiazdek, on się umie kiwać, a ja wciąż nie wyciągnąłem żadnych wniosków z tego, że nigdy nie zrobił triku z obrotem na piłce.

***

Raczej słabo się zgrywam z Cytatem, ostatni mecz 1:5 bodaj. Przeklęci Cygan z Motorem.

jesionowe paranoje moje

Okłamałem Was ostatnio, bo Skyrim (a.k.a. The Elder Scrolls V Skyrim, w Neo Plus mieli kiedyś taką zasadę, że im dłuższy tytuł, tym gra kiepściejsza) oficjalnie wyszło jedenastego, ale wiadomo, że u nas jedenasty to święto, więc dystrybucja cichaczem podsyłała na dzień wcześniej. Moje szczęście, że specjalnie na tę okazję kupiłem PlayStation 3, bo nie musiałem czekać do oficjalnego systemowego pozwolenia, jak na PC, tylko od razu po pracy mogłem grać - dziesiątego czyli. W pracy, przecież nie mam w domu telewizora. Tak, spędziłem tamten weekend w biurze, tak, nie tylko tamten. Nie poszedłem na koncert Kobiet, będę pamiętał tę datę, koncertu na którym nie byłem, przeciwnie do tego sprzed spłonięcia filozoficznej, który przekonał mnie do sprawy. Myślę, że gdybym urodził się Chińczykiem, miałbym szansę umrzeć w gamingowej kafejce - byłbym tym jednym z trzech na pewnie już blisko półtora miliarda, o którym napiszą w mediach.

Może ktoś jeszcze pamięta Młota, on to czasem czyta, to pozdrowię i pochwalę go, że mniej więcej na dwa tygodnie przed premierą wkręcił się w temat, dzięki czemu udręka oczekiwania była nieco lżejszą i miałem z kim dyskutować dobór perków, które do internetu przepisywali zachodni bywalcy tematycznych wystaw. Specjalnie zamówiliśmy w tym samym sklepie, żeby razem odebrać, godziny mijały, to wcale nie było jeszcze pewne, że będzie, a co jeśli nie, jeśli wszyscy już będą grać, a nam przyślą w poniedziałek? Na dwie godziny przed zamknięciem punktu odbioru, po kilku telefonach, zostawiałem Młota, kierując się do innego sklepu, straciłem wiarę i choć jednocześnie serce mi się darło, bo mieli tylko jedną kopię, to silniejszą była ta myśl, która często pojawia się w dyskusji o umowie kontrpodróbkowej: nie mogę czekać trzech dni, kiedy wszyscy już będą grali! Tak działamy w globalnym świecie, ja akurat w przypadku tej serii. Ale skończyło się happy endem, bo kiedy wysiadałem już do drugiego sklepu, przyszedł sms o możliwości odbioru, od razu dzwonił Młot, to jednak spotykamy się na miejscu.

Wsiadłem w metro powrotne i nawet zapomniałem o miłości, naprawdę, albo nie, ale jednak uparłem się zapomnieć, bo tak naprzeciw po prawej siedziała taka właśnie, jakich cały świat ma może kilka tysięcy, skoro w jednej Warszawie trafiłem trzy, a jedna nawet znów się ostatnio przyśniła, znów nic nie mówiła, chyba robiła imprezę, na której byli sami faceci, starałem się zgrywać rozluźnionego, kursowałem od niej do równie niemego towarzystwa, a ostatecznie jakaś zupełnie inna, nagła, kazała mi zaglądać w swój dekolt. Ta we śnie o już nie samych facetach i królowej, nie ta z metra, nic Wam o niej nie powiem, pewnie miała jakieś jesienne kozaki na niezbyt wysokim obcasie i blu jeansy, w szczegóły fizis uparłem się przecież nie wgłębiać. Słuchaj, to zabrzmi głupio, ale kocham cię od pierwszego wejrzenia, spoko jeśli ty mnie nie, bo ja bede grau w gre przez kilka miesięcy teraz, możesz się do mnie przyzwyczaić przez ten czas, oczywiście jeśli zgodzisz się spędzać ze mną weekendy w pracy, inaczej może być ciężko. Ale mamy fajny telewizor, piszesz się?
Jak fajosko wygląda kawał tekstu kursywą, może by się pisała, choć pewnie nie pozwoliłaby podróżować z Lidką. A przeglądarki różnie renderują tekst, może tylko u mnie tak. Tymczasem - niemalże leciałem do tego Sferisa, od Wierzbna do Sferisa na Dobrej jest kawałek, pewnie powinienem był wysiąść na Racławickiej, pewnie nie mogłem, skoro uciekałem przed powyższym scenariuszem. Ale i tak czekałem na Młota, bo jednak byłem pod sklepem pierwszy.

Więc największym rozczarowaniem nie jest ta z tych onych, które wyłączają mózgi, ani nie aż takim rozczarowaniem jest gra, ani nawet przegapiony koncert Kobiet nie jest rozczarowaniem, choć z siwobrodej (hahaha, kto łapie dowcip?) perspektywy czasu wiem, że jeśli już, to trzeba ją było przekonywać do siebie Radiowozami. Największym rozczarowaniem w sprawie Skyrima jestem ja sam, który zobowiązałem się wesprzeć redakcję tematycznego serwisu, ale po dwóch czy trzech pierwszych tekstach przestałem się wyrabiać w życiu z czymkolwiek i to mniej przez wzgląd na granie w grę, bardziej przez sześćdziesiąt nadgodzin w styczniu, trochę mniej w grudniu, ale z workshopami pracowymi i w ogóle. I uwalam kolejne terminy, choć zdawać by się mogło, że jak coś jest pasją, to się opracuje bez względu na wszystko. Ups. My bad, dałem ciała, ciągle jeszcze staram się pozbierać, mam nadzieję wyrobić się zanim przyjdzie jakiś mejl typu dzięki za taką pomoc, wypierdalaj z wesołej gromadki, sam bym na pewno miał ochotę takiego wysłać.

To ma być pisanie terapeutyczne, że jak się przyznajesz do problemu, to problem przepada, a w każdym razie łatwiej sobie z nim poradzić. Zadziałało świetnie z tymi nadgodzinami, kiedy na początku stycznia wszystkim wokół chwaliłem się chujowym wykresem zeszłorocznych wpływów, że moja życiowa refleksja sprowadza się do tabelek w excelu. Które skrupulatnie wypełniam od kilku lat i jeśli ktoś życzy sobie prześledzić zmiany cen pasztetu podlaskiego, służę pomocą, choć pewnie nie odnotowałem kiedy dokładnie z półek zniknęły większe puszki. Sam sobie wbijałem szpilę, żeby się zająć czymś oprócz pracy i trochę zadziałało, przez Katastrofę zamówiłem płytę ewy braun, przeczytałem dorwanego lata temu pdfa o myszach i ludziach Steinbecka, no i jest szansa, że znów będę częściej strzykał jadem w internecie.

W końcu nic się nie zmieniło, oczywiście to jest temat na jakąś współczesną powieść (bo w niewspółczesnych się zmieniało), wciąż nie wstaję do pracy, przy czym świat mam po swojej stronie, gdybym dziś wstał, to na roście Mota Groweckiego i tak się ktoś rozkraczył, stałbym w korku jak stałem, ale pewnie bez książki, którą do autobusu zaoferował brat - Człowiek z wysokiego zamku - a on wrócił do domu, kiedy mnie tam powinno dawno nie być. Wstęp o Dicku, wszędobylski LEM-komórka-KGB, w pracy widzą, mówią dobre, mówią Blade Runner i empatia, opieka nad elektrycznymi owcami, która świadczy, co znów łączy, zbiega się z Prytem i jest anegdotką po raz kolejny potwierdzającą słuszność podjętych działań, klik w mózgu. On pokazał dzisiaj kadr i napisał, że nie zdał testu, ja filmu nie widziałem, ale wiedziałem od razu, co to za maszyna, czyli że mamy wszyscy mózgu zwoje zmutowane nie tylko internetem, bez internetu też.

!UR gonna be alone again, roboczo niewidziane filmy

Doczekałem się, dziesiątego listopada wyszło Skyrim, od tej daty rozgrzeszam się za niebycie, może trochę przed, albo w ogóle się rozgrzeszam, bo to żaden grzech nie być, żaden grzech również walić w świat skojarzeniami i dygresjami, więc choć pomyślałem, że może to bez sensu, to jednak znów wrzucę kursywą Czy Erich Fromm wiedział jak żyć i nie będę szukał w internecie, czy na pewno tak. W ogóle nic ostatnio nie słuchałem, Myslo też nie, jakieś jutubki, nawet robiłem listę odtwarzania Ewa Braun, ale zmienili tam layout i nie chciało mi się szukać, gdzie to teraz. Zepsuły mi się słuchawki i nie kupiłem nowych, zepsuł mi się niby to niezniszczalny iRiver T10, myślę, że wcale się nie zepsuł, tylko ten włącznik coś się na mnie obraził, już wcześniej dawał znaki, trzeba było dociskać pod kątem lekko. Chętnie bym uciekł w internet szukać remedium, bo przecież jak to, znowu się wdrażać w pisanie, na pewno się nie uda.

Wdrażać się, na takie przedstawienie sprawy brak mi słów.

Mam wprawdzie drugie słuchawki, ale one mają trzy metry kabla i są otwarte, ten kabel jest pozawijany wokół okołobiurkowych struktur w pracy, która o wiele bardziej jest ostatnio dla mnie domem niż miejsce zameldowania, więc gdzieżby tam je wynosić. I szkoda ich, wielkie i wygodne, nawet dubstep daje radę, choć charakterystyka, o której więcej kiedyś czytałem, niż sam jestem w stanie ocenić, nie jest w ogóle basowa. W pracy buczało ostatnio Twin Prix, z dotarciem do którego mam historię, cieszę się na tę myśl, bo to jest łącznik między pół roku temu i dziś. Srsly, to ważne, naprawdę się cieszę, mam ciepło w coraz wątlejszej, korporacyjnej klatce piersiowej (guess what: znów piszę z(za) biur(k)a), cieszę się, bo mogę się przyznać, że rozważałem zamknięcie interesu i przeniesienie się pod jakiś adres w stylu pantonieja-dot-blogspot-dot-kom (Kto z was zna takiego?). I nie chodzi o Was, o Ciebie, Ciebie, Ciebie, kimkolwiek jesteś (dzień okularnika, dzień okularnika), tylko o mnie, bo miałem wrażenie, że się nie udałem.

O, blogger się zmienił od mojej ostatniej bytności, kiedyś nie musiałem wstawiać znaczników do akapitów. Tak, po każdym wpisanym wciskam Podgląd i podważam, rozważam. Muszę kupić marchewkę, może jutro w drodze do zameldowania.

Łącznik to znów historia o internecie, pewnie w tym czasie ładniejszą byłaby o jakiejś pipie, ale nie, chodzi o fejsa, wiecie, gdzie całe dnie spędzają ludzie i wysyłają zaproszenia do znajomości i nawet już przestałem się nad tym zastanawiać, kto z nich mnie interesuje, bo po usuwaniu znów zapraszali, powiadamiali. Nie spodziewałem się tam Marcina Pryta, to oczywiście znaczy, że wcale nie jestem internetowym wyjadaczem, bo w internecie po pierwsze nie należy się spodziewać, a już na pewno nie należy być zaskakiwanym czymkolwiek na fejsie ani podchodzić do niego nazbyt poważnie, co niby wiem, ale jednak wciąż boli mnie klikanie w przyciski interfejsu typu "Odrzuć" zaproszenie, przecież nie chcę nikogo odrzucać, mam inne plany zwyczajnie. Czyli kiedy do znajomości zaprasza mnie Marcin Pryt, to w pierwszej chwili mam wrażenie, że chodzi konkretnie o mnie, że wie o mnie, choć skąd niby, a nie o przynależność do grup 19 Wiosen i lubienie Trypa. Przetrawiłem tę nobilitację i w sugerowanych wydarzeniach doszły mi muzyczne Marcina, właśnie stąd mam Twin Prix. Dzięki, Marcin, nieźle izoluje od korpoświata wokół.

A skoro pozwalamy już sobie na dygresje, to przez chwilę jednak czułem się ostatnio dinozaurem. Kiedy zobaczyłem oburzonego Julesa, zastanawiałem się, kto wyciągnął z sieciowego lamusa goatse. A to po prostu urocza piosenka, którą w czasach (nomen omen ktoś nawet do mnie powiedział ostatnio) usuwania znajomości większość świetnie czuje.

Wyszedłem wczoraj z pracy, to już jest cenne, że wyszedłem, bo przestało to być w moim przypadku oczywiste, Katastrofa zapraszał na kręgle, wykręciłem się z poprzedzającego je filmu 3D, może to źle, katastrofa by była jeszcze wspanialsza. Kręgielnia w Galerii Mokotów to w ogóle nie jest moje miejsce, jest skrajnie nie moje, no i zawsze zostaje jeden kręgiel, jakże to tak. Przez większość wieczoru czułem się źle, obudziłem się pod koniec, bo zwęszyłem wyjście, szedłem wreszcie zadowolony, przez pasy po białych pasach. Mówię Katastrofie (nomen omen napisałem już dzisiaj), że słyszę Greka Zorbę - Ale gdzie, gra gdzieś? Nie, po prostu słyszę. Ostatnio słyszałem go na weselu Herbacianej i Bazyla, nasze pokolenie nie zna kroków. Nie oglądałem, nie czytałem. Może nadrobię, dziś nadrobiłem młodego rudego Sinatrę, co wzięło się z dyskutowania zjawiska filmów noir z Protestanką, w wyniku czego zgłosiłem się do Głaza po tytuły. Czy to nie jest piękne, powiedzieć Bogart, Sokół maltański, a dostać Rzymskie wakacje i Śniadanie, o którym dzień wcześniej gdzie indziej pisałem: nie oglądałem*? Przecież Głaz ma Audrey na ścianie.

Dzięki za uwagę, wszyscy poszukujący dat okularników, dzięki Asterix, może to nie będzie ostatni raz, kiedy ktoś odkopuje archiwa, może będzie jeszcze więcej archiwów, tyle przede mną katastrof. Keep calm and fus ro dah, uprzedzam, pewnie będę coś pisał też o grach. Tylko nadrobię zaległości w pisaniu o grach, bo inaczej nie wypada opowiadać.

*Ale trochę wiedziałem o co chodzi, bo przecież bawiłem się w robienie plakatów. Więcej ich było, Daimos też! Nie pochwaliłem się tam, to przynajmniej tu się przypomnę, wszystko aktualne poza datą - trzeciego lutego!