Śni mi się, że jesteśmy z kimś nad wodą, brzegi są betonowe, brzydkie, mamy przejść przez tę wodę, bo okazuje się bardzo płytka, mówimy że to Cieśnina Gibraltarska, ale jednak nie idziemy, bo choć tak płytko, to zapach jest jakiś taki okrutnie zatęchły, zawracamy. O wiele węższa ta senna cieśnina z betonu, niż rzeczywista, choć o rzeczywistej czytałem coś tam kiedyś, albo oglądałem, że myśleli nad postawieniem mostu.
Za chwilę zostaję zamknięty w izolatce, nie wiem co to za kara, nie wiem co to za wrogowie, może to coś jak z Kafki. Mam wrażenie bycia jakimś męczennikiem. "Nie będę męczennikiem w straconej sprawie przecież", pisałem niedawno Mimbli, torturują mnie w ten okrutny sposób psychiczny, tj. dają promyk nadziei, odsłaniają na chwilę okno, dosłownie wpadają promienie słońca, ale po chwili zamykają, nic z tego, spędzisz w tej ciemnicy wieczność. Krzyczę że wytrzymam, ale kulę się, układam jak do muzułmańskiej modlitwy, czoło i kolana do podłoża.
Budzę się i myślę że przecież to wszystko ja sam, grzęźnięcie w betonowym ścieku, palenie mostów zamiast budowy, zawracanie, zamykanie w izolatce, całe moje uczuciowe szambo kipi w tych snach, jak zawsze.
Salty jest tak bardzo lepsza ode mnie (choć myślę, że może ma łatwiej, skoro nichuja nie ma dla mnie takich emocji jak ja dla niej), siedzę od rana zamknięty w pokoju, słyszę jakiś krzyk z kuchni, myślę: jednak zauważyła kubek. Nie pędzę tam od razu, dowiem się przy okazji, jak wypełznę z pieczary.
"Myślałam że mam zwidy! Dziękuję!"
Ładna kropka by to była.
Jestem dobry, wdzięczny, niczego nie oczekuję.
Nieprawda, nieprawda, nieprawda.
"No przecież ona się we mnie nie zakocha", pisałem Mimbli, na pytanie, jak się sprawy mają. Mam nadzieję że uda się jutro z nią kawa. Ktoś w internetach twierdzi, że ta piosenka o śmierci nie pasuje do nowego albumu Gorillaz, a mnie tak super pasuje ta piosenka teraz przecież, nawet jeśli to trochę inna śmierć się musi wydarzyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.